Rolnictwo - kierunki hodowli

Hodowca w ciągu wieloletniego cyklu hodowlanego dąży do otrzymania odmiany, w której ulepszona będzie jakaś jedna ważna cecha albo grupa kilku cech. Uzyskanie tego celu jest tym trudniejsze, im więcej cech ma być ulepszonych. Często bowiem cechy tak są ze sobą w roślinie związane, czyli skorelowane, że poprawa jednej powoduje pogorszenie innej. Skracanie np. słomy u pszenicy czy żyta prowadzi do słabszego ukorzenienia, co zmniejsza wytrzymałość roślin na suszę. Zwiększenie plonu korzeni buraków cukrowych wiąże się z kolei ze spadkiem zawartości w nich suchej masy, a w tym i cukru. Hodowca zatem decyduje się zazwyczaj na poprawienie niewielu, często tylko 1—2 cech, przy jednoczesnym utrzymaniu pozostałych właściwości roślin na dotychczasowym poziomie. Obiera zatem jakiś kierunek hodowli. Kierunków hodowli może być wiele, często zazębiają się one między sobą. Jako kierunki główne, obejmujące pozostałe, można wymienić: wysokość plonu; — jakość plonu; wytrzymałość odmiany na nie sprzyjające warunki środowiska; odporność odmiany na choroby i szkodniki; dostosowanie odmiany do technologii uprawy, a przede wszystkim do mechanizacji zbioru. Lepsze planowanie odmiany uzyskuje się przez poprawienie tzw. struktury plonu. Elementami struktury plonu zbóż są: liczba ziaren w kłosie (kłos długi, 0 dużej liczbie kłosków, a w nich kwiatów) i masa 1000 ziaren, oraz, w nieco mniejszym stopniu, zdolność krzewienia. Dla rzepaku są nimi: liczba łuszczyn na roślinie, a w nich liczba nasion oraz masa 1000 nasion. Dla buraków cukrowych — masa korzenia. Dla roślin uprawianych na zielonkę i kiszonkę -masa ich liści i łodyg.

Ubezpieczenie turystyczne porady prawne kraków